kop lotuskring


Home page  Foto`s  Terug  Gastenboek                
 

 

Belevenissen van onze lotus Fred         Fred

 

Exodus 26 mei 2010

 

Een grote oefening en ik ben vrij, dan doe ik natuurlijk mee.

Maar wel erg vroeg opstaan terwijl ik de dag ervoor een dagje teambuilding heb gedaan met mijn ploeg en daar gemerkt heb dat ik niet meer zo jong ben als ik dacht, wat een spierpijn.

 De auto kwam op tijd en met z’n drieën naar het verzamelpunt.

Daar aangekomen aangemeld en het letsel ontvangen. We waren net op tijd want direct na ons begon de rij langer en langer te worden. Hier ook een tasje met de lunch gekregen.

 Ik was een T1 met een klaplong en had wat schaafwonden in mijn gezicht en een enkel fractuur. Dat was snel gegrimeerd. Daarna met de bus naar het oefenterrein.  Het leek wel spitsuur, wat een rij mensen die naar beneden moesten.

De meeste mensen moesten het treinstel in maar er was te weinig ruimte –vele slachtoffers moesten gaan liggen en dat beperkt de ruimte- zodat er een heleboel op het perron plaats moesten nemen. Na een half uur klonk de explosie, deze was echt hard, de oordopjes waren zeker nodig.

Hierna begon het spel.

 Omdat het een tijdje duurde voordat de eerste hulpverlener aankwam werd iedereen een beetje ongeduldig. Maar er werd wel gelachen en gedold. Toen dan eindelijk de hulpverlening op gang kwam ging iedereen in zijn of haar rol en werd serieus.

Via de ramen werden er foliedekens naar binnen gegooid om de mensen op te warmen.

Er werd daarna een eerste selectie gemaakt wie er direct weg moest en wie op het perron werd gelegd. Ik lag dus op het perron te vernikkelen omdat mijn deken in het treinstel was gebleven.

Nadat ik om een deken had gevraagd kreeg ik het wat warmer maar het hield niet over.

Rustig om me heen gekeken hoe iedereen werd behandeld, de politie, brandweer en ambulancepersoneel waren druk bezig, ik was blij dat ik daar niet stond te zweten. Ook een paar keer een politiehond langs zien komen maar waar ze naar op zoek waren wist ik niet.

Na een tijdje werd het stiller en stiller totdat we nog met een man of 10 over waren. Wat er aan de hand was wisten we niet. Samen met Ed van Sintmaartensdijk, Ad Roskam en de andere slachtoffers alles een beetje doorgesproken en wat staan kleppen. De beweging was wel fijn, konden mijn stramme spieren tenminste weer wat soepeler worden.

 Ook was er op het andere perron wat te eten en drinken waar wij graag gebruik van hebben gemaakt want onze voorraad was al op. Alleen het toilet was niet aanwezig en we wilden niet naar boven omdat we dan mogelijk niet terug konden. Wel gehoord waarom het station leeg was gemaakt:

Er was een 2e bom gevonden en de EOD was onderweg.

Maar omdat er flink wat tijd overheen ging wel soepele benen gekregen van het vele gewandel.

Toen de EOD er aan kwam is iedereen weer op de plek gaan liggen maar na het nemen van een foto ging deze weer weg. En wederom zijn wij gaan kleppen en dollen. Er bleken een aantal poppen in de wagon te liggen die als dood waren weggegooid maar volgens de kaartjes wel leefden. Ook was er een politiepop geheel in uniform. Alleen het pistool was weg maar de handboeien niet (daarna wel), het flesje met traan gas was leeg (anders was het daarna wel leeg), de pop was bijna gestript (stropdas wilde iemand wel hebben. Daarna kwam de melding dat de EOD weer naar beneden kwam. Alles bleek veilig te zijn en de hulpverlening kwam weer op gang. Iedereen weer op zijn/haar plek om nu eindelijk weg gehaald te kunnen worden want de vele uren wachten zijn niet in de koude kleren gaan zitten. Dus het hele circus kwam weer en ik werd naar boven gebracht waar bleek dat ik al lang dood zou zijn geweest. Met de bus naar de verzamelplaats gebracht en later vermoeid naar huis. Ik was ’s avonds voor mijn gevoel echt dood want ik viel snel in slaap. Gelukkig zijn er niet iedere week zulke oefeningen want dan zou ik het niet vol kunnen houden. Al met al is het weer een heel gezellige dag geweest en op naar de volgende keer.

 

Fred